متن کامل شکایتنامه دو اتحادیه بزرگ بینالمللی کارگری علیه ایران به سازمان جهانی کار
ادوارنيوز
پنجشنبه ۵ مرداد ۱٣٨۵
- ۲۷ ژوئيه ۲۰۰۶
ادوار
نیوز: دو اتحادیه بزرگ بینالمللی کارگری در بیانیهای مشترک از
اقدامات سرکوبگرانه دولت ایران نسبت به تشکلهای کارگری در ایران بخصوص
سندیکای شرکت واحد تهران، به سازمان جهانی کار (ILO) شکایت کردند. متن
کامل شکایتنامه کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری و
فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل به شرح زیر است:
آقای خوان سوماویا؛
دبیر کل سازمان جهانی کار
ژنو، سوئیس
فاکس: 41227997670
25 ژوئیه 2006
موضوع: آزادی تشکل ها: ایران – سرکوب سندیکای کارگران اتوبوسرانی
تهران و حومه (شرکت واحد)
جناب آقای سوماویا،
بدین وسیله کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری و فدراسیون
بینالمللی کارگران حمل و نقل شکایت مشترکی علیه دولت جمهوری اسلامی
ایران در مورد خشونتهای اعمال شده در اصول آزادی تشکلها، حمایت از حق
سازماندهی و پیمانهای دسته جمعی خدمتتان تقدیم میکند.
این شکایت به سازمان جهانی کار با توجه به سرکوب مداوم فعالیتهای به حق
و قانونی اتحادیه کارگری سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه
(شرکت واحد) توسط دولت و عوامل آن و همچنین شرکت واحد تنظیم شده است.
سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) که من بعد
"اتحادیه" نامیده میشود، از وابستگان رسمی فدراسیون بینالمللی
کارگران حمل و نقل است. هئیت مدیره فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و
نقل در جلسه سالیانه ماه آوریل 2006 خود به اتفاق آرا تقاضای عضویت این
اتحادیه را پذیرفت و بدنبال آن همه تشریفات رسمی شدن این عضویت در اول
ماه می 2006 تکمیل شد.
سابقه شکل گیری اتحادیه ( سنديكاي شركت واحد تهران)
این اتحادیه در سال 2005 پس از سالها کارآماده سازی توسط کارکنان شرکت
واحد مجددا تاسیس شد. این اتحادیه در اصل در سال 1968 شکل گرفته بود
اما بعدها توسط دولت منحل شد و شورای اسلامی کار در شرکت واحد به کمک
خانه کارگر جایگزین اتحادیه شد.
از سال 1997، زمان وقوع انقلاب اسلامی در ایران دولت به اتحادیههای
مستقل کارگری اجازه موجودیت نداده است. تنها تشکل "کارگری" که مقامات
دولتی اجازه فعالیت به آن داده اند خانه کارگر است. قانون کار 1990 در
ایران تصریح میکند که "کارگران... میتوانند انجمنها و اجتماعات
اسلامی" در محل کار تشکیل دهند. این انجمن ها و اجتماعات اسلامی "شورای
اسلامی" نامیده میشوند و در محیط های کار صنعتی، کشاورزی و سازمانهای
خدماتی با بیش از 35 نفر کارگر، شورای اسلامی کار میتواند تشکیل شود.
این شورا متشکل از نمایندگان سازمان کارگران و نماینده مدیریت است.
زمانی که این گروهها شکل میگیرند هیچ تشکل کارگری دیگری نمیتواند
تشکیل شود. این شوراهای اسلامی توسط خانه کارگر نظارت میشوند. خانه
کارگر در اصل یک کانال دولتی برای کنترل کارگران است و علیرغم اینکه
گاهی مسائل کارگری از قبیل دستمزدهای معوقه و یا سازماندهی تظاهرات اول
ماه می در سال 2006را مورد توجه قرار میدهد اما بنظر میرسد که پشت
این فعالیتها هیچ موجودیت واقعی وجود ندارد. این فعالیتها صرفا برای
مهار و کنترل نارضایتی کارگران صورت میگیرد. هر موقعی که کارگران
بخاطر تلاش برای سازماندهی یا پیمان دسته جمعی مورد آزار و ادیت قرار
میگیرند و یا اعتصابات آنها حتی بطور وحشیانهای سرکوب میشود هیچ
مداخله جانبدارانهای از کارگران از سوی خانه کارگر صورت نمیگیرد و
بندرت خانه کارگر کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری را از
اعتراضاتش علیه دولت بخاطرزندانی کردن کارگران مطلع کرده است.
با این همه علیرغم اینکه کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد
کارگری بارها تقاضای شواهدی مبنی بر نمایندگی آنها در امور کارگری کرده
است اما آنهانتوانستند که شواهد مربوطه را تسلیم این کنفدراسیون کنند.
نه این کنفدراسیون و نه فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل هیچ
مدرکی مبنی بر تلاشهای خانه کارگر و یا شوراهای اسلامی کار برای مذاکره
با کارفرمایان در باره شرایط کارگران و یا پیمان های دسته جمعی در دست
ندارند.
کارکنان شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) مدتهای طولانی از
اینکه" تشکلهای کارگری" موجود در سازمان موضوعات محیط کار را مورد توجه
قرار نمیدادند سرخورده بودند.
مسائل محیط کارايشان شامل دستمزهای پائین و ساعات طولانی کار، استفاده
از اتوبوسهای از دور خارج شده، خستگی مفرط رانندگان بخاطر ترافیک
سنگین، زیادی پرسنل اداری و فساد مدیریت بودند. بنا براین طبیعی بود که
کارگران در شرکت واحد داوطلبانه تصمیم بگیرند تا ادبیات سازمان جهانی
کار در مورد اتحادیههای کارگری و حقوق بشر را با آموزشهای منظم
دورهای مطالعه کنند. پس از چند سال، این جریان نهایتا منجر به تصمیم
آنها برای سازماندهی نیروهای کارگران شد تا بتوانند نیازها و
خواستههای کارگران در شرکت را نمایندگی کنند.
درطول سال 2005 حوادث مربوط به تلاشهای مکرر در سازماندهی یک اتحادیه
مستقل کارگری - سندیکا - در شرکت واحد هم در داخل ایران و هم در خارج
از ایران از نزدیک پیگیری میشد. تلاشهای بی وقفه کارگران در شکل دهی
این اتحادیه با سرکوبهای شديد و غالبا بطور افراطی و بي رحمانه اي از
سوی کارفرمایان، نیروهای امنیتی و تشکل های رسمی کارگری مواجه میشد.
قبل ازتشکیل جلسه افتتاحیه مجدد اتحادیه، همچنین درطول برگزاری این
جلسه و حتی بعد ازآن کارگران و حامیان آنها مورد حملات وحشیانه و
دستگیریهای غیر قانونی قرار گرفتند. از میان مجموعه عوامل دو عامل سبب
بارز شدن این واقع هم در میان ایرانیان داخل کشور و هم فعالان
اتحادیههای کارگری در خا ج از ایران شد: تعداد کارگرانی که در این
جلسه شرکت کردند (در یک نقطه بیش از نیمی از 16000 کارگر شرکت در
فعالیتهای سازماندهی اتحادیه مشارکت کردند) و همچنین واکنش سیستم سیاسی
و قضایی به این موضوع. مديريت شركت واحد همچنین بطور مداوم ثابت کرده
است که برعلیه تلاشهای کارگران برای سازماندهی اقدام مي كند . گفته
میشود كه بويژه مدیراين شرکت، مصطفی نوریان و معاون ایشان آقای تیموری
در سرکوب فعالیتهای سازماندهی کارگران مداخله داشته اند.
اولین آزار و اذیت فعالان اتحادیه در شرکت واحد
اولین سرکوب تلاشهای کارگران شرکت واحد به اوایل سال 2005 بر
میگردد زمانی که تعدادی از فعالان بخاطر فعالیتهای کارگری شان مورد
آزار و اذیت قرار گرفتند. علی رفیعی بطورمرتب از یک واحد به واحد دیگر
منتقل میشد و پرویز فمینبار نه تنها اجبارا منتقل میشد بلکه مکررا
برای بازجویی فراخوانده میشد. او همچنین در خانه اش تلفنی تهدید
میشد. موسی پیکیار که بالاجبار منتقل شد با حذف پرداخت اضافه کاری و
احضار غير موجه به اداره حراست شرکت واحد مواجه شد.
طی ماههای مارس و ژوئن سال 2005 هفت نفر مورد حمله قرار گرفتند و اخراج
شدند و قبل ازاینکه کارشان را از دست بدهند به صورت اجباري منتقل شدند،
دچار تنزل رتبه شدند ، اضافه کاریشان قطع شد، حقوقشان قطع شد واز ترفیع
گروه محروم شدند. چند نفر از آنان بدون حکم رسمی به اداره حراست شرکت
واحد ( خارج از ساختمان شرکت ) فراخوانده شدند و مورد بازجویی قرار
گرفتند. اسامي اين کارگران به این شرح است : عبداله حاجی رمانان،
عبدالرضا ترازی، احمد فرشی، علیرضا زاد حسینی، آیت جدیدی، ابراهیم مددی
و منصور اسانلو.
اسانلو از کارکنان 20 ساله شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد)
هدف مشخص در این آزار و اذیت ها بود. وي عضو هئیت موسس اتحادیه بود که
به ریاست هئیت مدیره اتحادیه نيز برگزیده شده بود.
همچنين ده نفر از کارگران به نامهای ذیل نيز به همین دلیل اخراج شدند:
عباس نژدی کودکی، علی اکبر پیر هادی، امیر تاخیری، عطا بابا خانی، حسن
کریمی، حسن محمدی، محمود هژبری، ناصر غلامی، رضا نعمتی پور و سید بهروز
حسینی.
حمله وحشیانه به جلسه افتتاحیه اتحادیه
در تاریخ نهم ماه می فراخون برگزاری جلسه بازگشایی رسمی اتحادیه
مستقل در شرکت اتوبوسرانی واحد درمحل ساختمان انجمن کارگران نانوایی
داده شد. انجمن صنفی نانوایان یک سازمان مستقل کارگری است که ساختمانش
را در اختیار کارگران شرکت واحد قرارداده بود . جلسه با خشونت توسط
تعداد زیادی از اعضای سازمانهای رسمی کارگران، خانه کارگر، و شورای
اسلامی شرکت واحد به هم خورد.
این حمله در ساعت 2 بعد ازظهربا حمله حدود 300چماقدار به محل ساختمان
انجمن صنفی نانوایان اتفاق افتاد و آنها با شکستن درو پنجرهها، پاره
کردن اسناد و داغان کردن کتابهای کتابخانه جلسه را برهم زده و همچنین
به 10 نفر از اعضای کمیته افتتاح کننده حمله ور شدند.
در این حمله، منصور اسانلو مورد ضربات چاقو قرار گرفت. برخی منابع مدعی
شده اند که جلال سید منش عضو شورای اسلامی شرکت واحد که گفته بود قصد
بریدن زبان و جدا کردن سر از بدن اسانلو را دارد مقصر اصلی است. بر طبق
گزارشها دستهای اسانلو توسط "حسن صادقی" رئیس شورای عالی هماهنگ کننده
شوراهای اسلامی از پشت بسته شده بود. در اثر این حمله، منصور اسانلو
برای بخیه زبان و پشت گردن در بیمارستان بستری شد و ابراهیم مددی کارگر
فنی که با اقدامات تنبیهی مواجه شده بود به همراه چند نفر دیگر از
فعالان اتحادیه در این حمله کتک خوردند.
در اين حادثه نیروهای امنیتی حاضر در صحنه هیچ مداخلهای نکردند وحوادث
را ثبت کردند همچنين آنها دوربین ها و نوارهای ضبط شده را ازآژانس های
خبری و گزارشگران روزنامهها مصادره کردند.
انحلال خشونت بار مجمع عمومي اتحاديه در دو نوبت بعدی
در تاریخ 13 ماه می زمانی که کارگران شرکت واحد تلاش کردند تا جلسه
عمومی برگزار کنند نیروهای امنیتی با همراهی اعضای خانه کارگر دوباره
به جلسه حمله ور شدند.
در اول ماه ژوئن در جریان سومین تلاش کارگران اتوبوسرانی تهران و حومه
شرکت واحد برای برگزاری جلسه عمومی در ساختمان انجمن صنفی نانوایان،
جلسه آنها با کوکتل مولوتف (یا مواد مشابه آتش زا) مورد حمله قرار گرفت
و ساختمان تخریب شد. سرانجام مجمع عمومی در سوم ماه ژوئن برگزار شد.
طبق گزارشها حدود 8000 نفر از 16000 کارگر شرکت واحد در این جلسه شرکت
کردند و تصمیم گرفتند که به اتحادیه ملحق شوند.
موج اول بازداشتهای فعالان و اعضای اتحادیه
در هفتم سپتامبر، نیروهای امنیتی تعدادی از اعضای اتحادیه را در
جریان اعتراض به دستمزدهای معوقه بازداشت کردند. دستگیرشدگان منصور
اسانلو، ابراهیم مددی نائب رئیس هئیت مدیره اتحادیه، عباس نژدی کودکی،
ناصرغلامی، داوود نوروزی، حسن حاج علیوند و نعمت امیرخانی بودند. در
روز هشتم سپتامبر آنها به دادگاه منتقل و به اتهام "اخلال در نظم
عمومی" بطور موقت بازداشت و سپس در روزهای بعد آزاد شدند.
موج دوم دستگیریهای فعالان اتحادیه شرکت واحد
در بیست و دوم ماه دسامبر، سیزده تن از رهبران اتحادیه توسط
ماموران وزارت اطلاعات دستگیر شده و به زندان اوین در تهران، زندانی که
به محل بازداشت و شکنجه زندانیان سیاسی معروف است برده شدند و اتهام
آنها "فعالیتهای اتحادیه کارگری غیرقانونی" عنوان شد.
اين بازداشت شدگان عبارت بودند از: منصور حیات غیبی، عباس نژدی کودکی،
عبدالرضا ترازی، علی زاده حسینی؛ غلامرضا میرزایی، اکبر یعقوبی، رضا
بوربور، حمید رضا رضایی فر، سید جواد سیدانی و مرتضی کامساری.
همچنين شانزده نفر ديگر از فعالان اتحادیه همزمان بازداشت شدند که ناصر
غلامی، داوود رضوی، سعید ترابی و یعقوب سلیمی از اعضای هئیت مدیره و
بقیه از اعضای اتحادیه بودند ، به نامهای: رضا شهابی، امیر تاخیری،
صادق قندان، علی ابراهیمی، صادق ممدی، حمید زندی، علی قربانیان، ارسلان
زربارنیا، حسین مهدیخانی، حسین جوادی، مجید طلایی و اکبری.
از اين تعداد بدنبال اعتصاب عمومی رانندگان شرکت اتوبوسرانی تهران در
25 دسامبر بجز منصور اسانلو همگي آزاد شدند .
در پایان سال 2005 شش تن از بازداشت شدگان به نامهای منصور حیات غیبی،
ابراهیم مددی، عبدالرضا ترازی، غلامرضا میرزایی، عباس نژدی کودکی و علی
زاد حسینی به دادگاه فراخوانده شدند و در ژانویه 2006 متهم به "اختلال
در نظم عمومی" شدند.
منصوراسانلو متهم به تحریک برای شورش مسلحانه شد
در پایان سال، منصور اسانلو بدون دسترسی به وکیل با اتهاماتی از
جمله تماس با گروههای ایرانی مخالف در خارج از کشور و تحریک به شورش
مسلحانه علیه مقامات مواجه شد.
از آن به بعد، برای مدت 6 ماه تا زمان انتساب اين اتهامات ، منصور
اسانلو در زندان اوین در بازداشت بسر میبرد. در بیشتر مواقع از دسترسی
به وکیل، دیدار با اعضای خانواده و همکاران محروم بوده است. قبل از این
دستگیری، او تحت مداوای چشم که احتمالا به جراحات ناشی از درگیری نهم
ماه می 2005 مربوط میشود قرار داشت. با اين حال سلامتی او بطور
روزافزونی به یک مسئله نگران كننده تبدیل شده است.
در این میان اتحادیه برای آزادی فوری و بدون قید و شرط اسانلو فعالیت
میکرد. علاوه بر این اتحادیه از دولت و شرکت واحد خواست تا ضمن به
رسمیت شناختن اتحادیه پیمان دسته جمعی با شرکت منعقد كند . ليكن هیچیک
از این خواستههای بحق اتحادیه تامین نشد. در مقابل ، دولت و ماموران
اش نيز با همکاری شرکت واحد به مقابله بافعالیتهای به حق اتحادیه همچون
اعتصاب و برگزاری جشن اول ماه می 2006 ادامه دادند و از آن به بعد
یورشها و دستگیریها افزایش یافت.
دستگیری هاي فلهاي در پایان ماه ژانویه 2006 صورت گرفت. بازداشتهايي
که اتحادیههای کارگری در سراسر جهان در دو دهه اخیر شاهد چنین حجم
دستگیری نبوده اند. در اوج اين دستگیریها، بیش از 1000 نفر بخاطر
برنامه ریزی برای اعتصاب یک روزه بازداشت شدند. بعدها شرکت واحد
کارگرانی را که با اتحادیه همراهی کرده بودند به اخراج و یا بیکاری چند
ماهه تهدید کرد.
حمایت ملی و بینالمللی از اتحادیه
در این میان حمایت از اتحادیه وسعت گرفت و منسجم شد. نه تنها
کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری و فدراسیون بینالمللی
کارگران حمل و نقل از اتحادیه پشتیبانی کردند بلکه وابستگان این دو
سازمان در پشتیبانی از کارگران اتوبوسرانی شرکت واحد تهران تظاهرات بر
پا کردند. بسیاری از این اقدامات در همبستگی بینالمللی بطور جزئی در
گاهشماری وقایع در ذیل آورده شده است.
گاهشماری وقایع عمده از ژانویه 2006 به بعد
اوایل ژانویه
در اول و دوم ژانویه کارگران اتوبوسرانی برای آزادی بدون قید و شرط
منصور اسانلو تظاهراتی را سازماندهی کردند. اتحادیه برای اعتصاب یک
روزه در 28 ژانویه فراخوان داد.
26 – 29 ژانویه
در حالیکه زمان اعتصاب برنامه ریزی شده نزدیک میشد، هشت نفر از
اعضای هئیت مدیره اتحادیه به دادگاه فراخوانده شدند و بدنبال آن از
خروج آنها از ساختمان دادگاه ممانعت بعمل آمد. شهردار تهران که قبلا به
اتحادیه قولهایی داده بود، اتحادیه را غیر قانونی اعلام کرد و گفت که
مانع اعتصاب خواهد شد. دولت و نیروهای امنیتی به همراه شرکت واحد
ناوگانی از اتوبوس و رانندگان جدیدی برای شکستن اعتصاب به صحنه آوردند.
آنها اتحادیه را جمعی از "خرابکاران" و "شورشیان" خواندند. حدود یکصد
نفر از اعضای اتحادیه در 27 ژانویه دستگیرشدند.
روز بعد نیروهای امنیتي اعضای شرکت واحد رانندگان را کتک زده و وادار
کردند که اتوبوسها را به راه اندازند. صدها راننده و نيز همسران آنها و
حتی کودکانشان به زندان اوین منتقل شدند. در اين جريان دختر 12 ساله
یکی از اعضای اتحادیه که کتک خورده بود و دستگیر شده بود شبانه به داخل
ماشین پلیس پرت شد. نیروهای امنیتی برای شکستن اعتصاب از گاز اشک آور،
باتوم و تهدید به تیراندازی به اعتصاب کنندگان استفاده کردند. روز بعد
از اعتصاب همچنان بیش از 700 نفر از اعضای اتحادیه و تعدادی از حمایت
کنندگان از آنها در بازداشت بسر میبردند. چندین گزارش مدعی شده اند که
بیش از 1000 نفر در روز اعتصاب بازداشت شدند. حدود سی نفر از کارگران
بازداشت شده بطور جدی مجروح شده و به مداوای فوری نیاز پیدا کردند.
30 ژانویه – 4 فوریه
اتحادیهها و سازمانهای غیر دولتی در سراسر جهان با رانندگان
اتوبوسرانی اعلام همبستگی کردند. کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای
آزاد کارگری و فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل و تعدادی از
اتحادیههای وابسته به آنها در ژاپن، استرالیا، لوگزامبورگ، نروژ،
کنیا، انگلستان و آرژانتین آزادی کارگران بازداشت شده را خواستار شدند.
تظاهرات اعتراضی در اتاوا و لندن بر پا شد. امنستی بین الملل نیز به
این اعتراض پیوست. گروهی از خانواده اعضای اتحادیه و همسران کارگران
بازداشت شده در تهران تظاهرات کردند."اتحادیههای جهانی" تحت هدایت
کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری و فدراسیون بینالمللی
کارگران حمل و نقل در یک حرکت متشکلانه اعلام کردند که روز بینالمللی
اعتراض اتحادیههای کارگری در 15 فوریه برگزار خواهند کرد.
6-13 فوریه
در روز ششم فوریه، حزب اصلاح طلبان ایران، جبهه مشارکت اعتراضی را
طرح کرد.
مقامات شروع کردند به آزاد کردن کارگران از زندان و همچنان 15 بازداشتی
در بازداشت موقت بسر میبردند. در حالی که بازداشتهای جدیدی نیز در این
دوره صورت میگرفت. حدود یکصد نفر از کارگران در مقابل وزارت کار در
تهران اعتراضی را برای دو روز پیاپی سازماندهی کردند.
آژانس رسمی دولتی"خبرگزاری کار ایران" (ایلنا) در 11 فوریه گزارش کرد
که "کمیته دفاع از سازمانهای آزاد کارگران در ایران" بیانیهای منتشر
کرده و خواستار آزادی بدون قید و شرط همه کارگران اتوبوسرانی در تهران
شده است. این کمیته مرکب از 14 اتحادیه "سنتی" (بشرح ذیل) بودند.
بیانیه به وزیر دادگستری، رئیس جمهور ایران، رئیس مجلس شورای اسلامی،
اعضای کمیسیون کار و امور اجتماعی مجلس، وزیر کار و رفاه اجتماعی،
شهردار تهران و همه آژانس های خبری و روزنامههای داخلی ایرانی ارسال
شد. سازمانهای ذیل طبق گزارش ایلنا امضاء کننده این بیانیه بودند.
انجمن صنفی آموزش رانندگی ایران، انجمن صنفی رانندگان اتوبوسرانی شهری
ایران، انجمن صنفی رانندگان اتوبوسرانی شهری کرمان، انجمن صنفی معلمان
آموزش رانندگی تهران، مشهد، اراک، اصفهان، انجمن صنفی روزنامه نگاران
تهران، اتحادیه نقاشان تهران، انجمن صنفی کارکنان بیمارستان خاتم
الانبیاء،انجمن صنفی معلمان آموزش رانندگی خرم آباد، شورای اسلامی کار
شرکت تهران شیمی، انجمن صنفی کارکنان بیمارستان مهراد
14 – 17 فورثه
در روز15 فوریه روز اقدام اتحادیههای بینالمللی برای ایران
اقدامات اعتراضی وسیعی صورت گرفت. این ابتکار عمل با استقبال و مشارکت
بسیاری از اتحادیهها در سطح وسیع جهانی از جمله اتحادیهها در منطقه
خاورمیانه روبرو شد. اتحادیهها با نمایندگان سیاسی ایرانی در
ژنو،توکیو، بانکوک، مامبایی و ولینگتون دیدار کردند. عملیات اعتراضی در
مقابل سفارتخانهها در استرالیا، فیلیپین، نروژ، انگلستان و کانادا
صورت گرفت. اتحادیهها در بنگلادش، اتریش، ایالات متحده امریکا و
همچنین در مصر، عراق، تونس و مراکش، و اردن تظاهرات اعتراضی برپا
کردند. اتحادیهها در استرالیا، کانادا، کره، روسیه، ترکیه و زلاند نو
و بسیاری دیگر از کشورها نامههای اعتراضی به دولت ایران ارسال کردند.
اتحادیه اتوبوسرانی تهران بیانیهای در "حمایت و همبستگی بینالمللی
کارگران" در روز 16 فوریه صادر کرد. این بیانیه برملا کننده اطلاعیه
مقامات ایرانی بود مبنی بر اینکه بازداشت شدگان به شرطی آزاد میشوند
که تعهد نامه عدم مشارکت در فعالیتهای اتحادیهای امضاء کنند. ظاهرا
مقامات دولتی همچنین گفته بودند که "الان زمان مناسب برای اجازه به
سازماندهی اتحادیههای کارگری در کشور نیست و هر کسی تصمیم بگیرد که در
فعالیتهای اتحادیهای مشارکت کند بعنوان مخالف نظام جمهوری اسلامی تحت
تعقیب قرار میگیرد".
17-22 فوریه
همه بازداشت شدگان بجز هفت عضو هئیت مدیره (منصور اسانلو، ابراهیم
مددی، منصور حیات غیبی، یوسف مرادی، یعقوب سلیمی، علی زاد حسینی، محمد
ابراهیم نوروزی گهری) آزاد شدند. وزیر دادگستری جمال کریمی راد اذعان
کرد که همه این افراد بخاطر "عملیات غیر قانونی" بازداشت شده اند ولی
مشخص نکرد که اتهامات آنها چیست. مقامات و روزنامههای رسمی در این
مورد سکوت اختیار کردند. کارگران اتوبوسرانی با برپایی تظاهرات اعتراضی
در مقابل وزات کار در روز 22 فوریه خواستار بازگشت بر سر کار خود شدند.
4 مارس
سخنگوی اتحادیه غلامرضا میرزایی در تهران دستگیر شد
13- 15 مارس
حدود120 نفر از کارگران بار دیگر در مقابل ادارات دولتی متعدد و
دفتر شرکت واحد اتوبوسرانی در اعتراض به تداوم تعليق حدود 1000نفر از
رانندگان اتوبوس از کار که حدود 6 هفته حقوقشان پرداخت نشده بود اجتماع
کردند. در این میان لیست 46 نفر از کارگرانی که قراردادهایشان به اتمام
رسیده بود توسط شرکت واحد (به لیست ذیل مراجعه کنید) منتشرشد. این لیست
شامل 5 عضو هئیت مدیره اتحادیه بود که هنوز در زندان بودند (با ستاره
در لیست ذیل مشخص شده اند). شرکت واحد اعلام کرد که این دستوری است
ازمقامات امنیتی حكومت .
اسامی کارگران اخراجی به شرح ذیل است:
محمد ابراهیم نوروزی گهر*، حسن کریمی، غلامرضا خوش مرام، هادی کبیری،
محمد اسلامیان، غلامرضا فضلی، عباس نژدی کودکی، مسعود علی بابایی
نهاوندی، حسن میرزایی، سید بهروز حسینی، عبدالرضا ترازی، غلامرضا
میرزایی*، نعمت اله امیر خانی، حسین کریمی سبزوار، یعقوب سلیمی*، حبیب
شمعی نژاد، حسن محمدی، حسن کریمی، محمد نعمتی پور، سلطان علی شکری، عطا
باباخانی، فض اله مظاهری، احمد مرادوند، علی اکبر پیرهادی، وهاب محمدی
زارنکش، داوود نوروزی، سعید ترابیان، امیر قانعی، محمد هژبری، آیت
جدیدی، علی زاد حسینی، غلامرضا غلامحسینی، سید رضا نعمتی پور، غلامرضا
خانی، امیر تاخیری، ابراهیم غلامی، سید داوود رضوی، سیدمحمد حسین
دادخواه، مسعود فروغی نژاد، محمد صادق خندان، جمیل بهادری، منصور حیات
غیبی*، ابراهیم مددی*، سید حسین رخشت، ناصر غلامی، رضا شهابی دکاربار.
18 مارس – 10 آوریل
همه بازداشت شدگان بجز منصور اسانلو آزاد شدند. هر چند منصور حیات
غیبی مجددا بعد از 24 ساعت پس از آزادی اش دستگیر شد و سپس آزاد شد.
27 آوریل
هئیت مدیره فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل به اتفاق آرا
تقاضای وابستگی اتحادیه را پذیرفت.
1 می
1000 پلیس و نیروی امنیتی 250 نفر از کارگران اتوبوسرانی را که در
مقابل شرکت واحد اتوبوسرانی تهران برای برگزاری تظاهرات اول ماه می جمع
شده بودند محاصره کردند و سیزده نفر از اعضای اتحادیه را دستگیر کردند.
دستگیرشدگان عبارت بودند از عباس نزند کودکی، یعقوب سلیمی، محمد هژبری،
غلامرضا غلامحسینی، غلامرضا میرزایی، حسن دهقان غلامرضا خانی، فاضلی و
ابراهیم مددی نائب رئیس اتحادیه.
6 می
13 عضودستگیرشده اتحادیه بخاطر شرکت در تظاهرات اوال ماه می آزاد
شدند. منصور اسانلو همچنان در زندان بسر میبرد.
15- 19 ژوئیه
هشت عضو اتحادیه در جریان تظاهرات مسالمت آمیز در مقابل وزارت کار
دستگیر شدند. دستگیرشدگان عبارت بودند از ابراهیم مددی، سید داوود
رضوی، یعقوب سلیمی، عطا باباخانی، ناصر غلامی، سید رضا نعمتی پور،
منوجهر مهدوی تبار و ابراهیم نوروزی گهری. نامههای اعتراضی توسط
کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری، فدراسیون بینالمللی
کارگران حمل و نقل و اتحادیه کارگران آلمان وردی ارسال شد. همه بازداشت
شدگان با وثیقه در روز چهارم آزاد شدند. منصور اسانلو اما آزاد نشد.
مذاکرات بین دولت ایران و کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد
کارگری
همانگونه که در قسمتهای فوقانی يادآور شد، کنفدراسیون بینالمللی
اتحادیههای آزاد کارگری و فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل و
همچنین تعداد بسیاری از وابستگان این اتحادیهها بطور مستمر از دسامبر
سال 2005 برای آزادی منصور اسانلو، به رسمیت شناختن اتحادیه در شرکت
واحد و همچنین حق اتحادیه در مذاکره و پیمان دسته جمعی با شرکت واحد
فعالیت کرده اند. در سه چهار ماه گذشته، دولت ایران از طریق وزارت کار
و رفاه اجتماعی در زمانهای متعدد ضمانتهای بسیار محکم و قاطعانه، هم
بصورت شفاهی و هم مکتوب داده است که در حال انجام همه اقدامات لازم
برای آزادی مسلم منصور اسانلوست. تماس های مستقیمی بین نمایندگان ارشد
وزارت کار و دبیر کل کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری در
ژنو در جلسه ماه مارس 2006 هئیت اداره کننده سازمان جهانی کاربرقرار
شد.
تماسهای بعدی بلافاصله قبل و بعد از روز جهانی کار (اول ماه می 2006)
بشرح ماوقع فوق الذکر و بدنبال آن در طی جلسات نود وپنجمین کنفرانس
بینالمللی کار در ماه ژوئن 2006 برقرار شد. در اواسط ماه می بخصوص
وزارت کار و رفاه اجتماعی حداقل به سه مناسبت به کنفدراسیون بینالمللی
اتحادیههای آزاد کارگری نامه نوشت که بطور فعال به دنبال آزادی منصور
اسانلوست وابراز امید واری کرد که این تلاشها "به زودی به ثمر بنشیند"
و اعلام کرد که " اخبار خوبی به زودی به کنفدراسیون خواهد رسید".
درجريان نود و پنجمین کنفرانس بینالمللی کار توسط نماینده وزارت کار و
رفاه اجتماعی اطمینان مشابهی به مقام رسمی کنفدراسیون داده شد. باید
متذکر شویم که چندین نامه وزارت کار و رفاه اجتماعی به کنفدراسیون در
اواسط ماه می 2006 به دبیر کل سازمان جهانی کار و همچنین مقامات ارشد
این سازمان رونوشت شده است.
موانع احتمالی آزادی اسانلو
هر چند همزمان باید یادآور شویم که وزارت کار و رفاه اجتماعی مکررا
اشاره کرده است که مشکل آزادی اسانلو به وزارت کار بر نمیگردد بلکه به
دستگاههای قضایی جمهوری اسلامی ایران و بطور خاص به وزارت اطلاعات
مربوط است که وزارت کار چندین جلسه در سطح بسیار ارشد با آنها داشته
است. در حالی که وزارت کار و رفاه اجتماعی اذعان کرد که این تلاش ها
تاکنون موفق نبوده است، به برخی عوامل نامعلوم در پرونده اسانلو اشاره
کرد که از این منظر تمایل داشت نشان دهد که بازداشت او به فعالیتهای
مرتبط با اتحادیه کارگری بر نمی گردد بلکه به اتهامات نامشخص دیگری
مربوط است. نماینده وزارت همچنین دعوت قبلی ازهئیت کنفدراسیون را برای
سفر به کشور تکرار کرد و اینکه اطمینان میدهد که این هئیت اجازه
ملاقات با آقای اسانلو را در خارج و یا داخل زندان خواهد داشت و زندانی
در آن زمان به کنفدراسیون اطمینان خواهد داد که اوهر گونه فعالیت
اتحادیهای را کنار گذاشته و دیگر خود را فعال اتحادیه کارگری
نمیداند. این بخشهای اخیر بویژه، در حدی که آنها توصیف کرده اند سایه
تهدید آمیزی مبنی بر انسجام روانی و فیزیکی فعلی منصور اسانلو و منشاء
نگرانی های بیش از حد این کنفدراسیون و فدراسیون بینالمللی کارگران
حمل و نقل است.
به هر مناسبتی کنفدراسیون به روشنی اعلام کرد ه است که نمیتواند
رفتارش را در این مورد بسیار مهم بر عوامل مشخص نشده تعیین کند و اینکه
اگر دولت عوامل دیگری علیه اسانلو بغیر از تعهد او به فعالیت اتحادیه
کارگری و مشارکتش در آن وفعالیتهای بحق رهبری اتحادیه کارگری دارد باید
زندانی را به صحن علنی دادگاه بیآورد، رسما او را محاکمه کند و در عین
حال اجازه دسترسی نامحدود به وکیل مدافع را به او بدهد. با حداکثر
شناختی که کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری و فدراسیون
بینالمللی کارگران حمل و نقل دارند تا لحظه نگارش این متن این اتفاق
نیفتاده است.
ملاقات وکلای اسانلو با موکل
در حقیقت اولین ملاقات بین آقای اسانلو و وکلای او طبق اطلاعات ما
همین اواخر در سوم تیرماه 1385 (حدود 24 ژوئن 2006) صورت گرفت. در این
تاریخ طبق خبر خبرگزاری رسمی دولتی دانشجویان ایرانی (ایسنا) وکلای او
آقایان یوسف مولایی و خورشید با اسانلو در اوین دیدار کردند. آنها
مکررا نگرانیشان را از سلامتی ایشان بویژه وضعیت چشمهایش ابراز داشتند.
آنها همچنین چندین بار تاکید کردند که تقاضای انتقال پرونده ایشان را
از اوین به دادگاه انقلاب داشتند اما تاکنون ناموفق بودهاند. طبق
استنباط شاکی، این تقاضا با تمایل وکیل مدافع بوجود آمده است تا مورد
قانونی ایشان از نظارت وزارت اطلاعات( امنیتی یا جاسوسی) به سیستم
قضایی منتقل شود.
از نظر وخامت رویدادهایی که در بالا تشریح شد و تداوم بازداشت
رهبراتحادیه، منصوراسانلو، کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد
کارگری و فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل تقاضا دارند که
جنابعالی این شکایت را در کمیته آزادی انجمنها بعنوان یک شکایت اصلی
علیه دولت جمهوری اسلامی ایران مورد رسیدگی قراردهید.
ارادتمند
گای رایدر
دبیر کل کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای آزاد کارگری
دیوید کاکرافت
دبیر کل فدراسیون بینالمللی کارگران حمل و نقل