
١۴ آذر ماه ۱۳۸۴
٥ دسامبر ۲۰۰۵
کنگره بروکسل يک نقطه عطف
پيرو دعوت
شوراهای موقت هماهنگی و اجرائی کميتههای پشتيبانی از جنبش رفراندوم به شرکت در
گردهمائی به منظور رايزنی و هماهنگی بهتر فعاليتها در تاريخ ٢ تا ۴ دسامبر ٢٠٠٥
کنگره جهانی جنبش رفراندوم در شهر بروکسل ـ بلژيک برگزار شد. نشست با سرود ای ايران
آغاز شد و سپس گزارشی از مجموعهی فعاليتهای ١١ ماهه کميتههای خودجوش طرفداری از
رفراندوم توسط اعضای شورای موقت اجرائی (آقايان خسرو بيتالهی، پويا ديانيم و حسين
هراتینژاد) به کنگره ارائه گرديد.
شورای موقت اجرائی پس از ارائه
پيشنهاد اعضای هيئت رئيسه اداره جلسات کنگره و تائيد اعضا، انحلال خود را اعلام
نمود.
در روز نخست پيش از دستور کار
نشست سخنرانیهائی توسط فرخنده مدرس (رئيس کنگره) دکتر شاهين فاطمی، دکتر شهريار
آهی، دکتر عبدالستار دوشوکی، خسرو چاوشی و داريوش همايون ايراد گرديد که عموماً
سخنان در دفاع از جنبش فراخوان ملی برگزاری رفراندوم و بيانيه آن و در حمايت از
گسترش و تقويت اين جنبش صورت گرفت. پس از انجام سخنرانیها نقطه نظرات و پيشنهادات
اعضای کنگره ارائه گرديد که بر مبنای اين پيشنهادات و سندهای ششگانه ارائه شده به
کنگره، کميسيونهای کار تعيين شدند. کميسيونهای مزبور عبارت بودند از:
١ - کميسيون سند شماره ١ (رفراندم با وجود دستگاه سرکوبگری ممکن نيست)
٢ - کميسيون سند شماره ٢ (دمکراسی پارلمانی و جدائی دين از دولت)
٣ - کميسيون سند شماره ٣ و ٦ (حقوق فرهنگی و اجتماعی و عدم تمرکز)
۴ - کميسيون سند شماره ۴ (رعايت حقوق بشر و حمايت از زندانيان سياسی)
٥ - کميسيون سند شماره ٥ (تشکيلات، راهکاری برای ساختار و هدایت جنبش)
٦ - کميسيون حقوق زنان
۷ - کميسيون روابط عمومی
٨ - کميسيون امور مالی
روز دوم با سخنرانی عبدالرضا کريمی و بهمن امير حسينی در زمينه امر عدم تمرکز و
حقوق اقوام و دموکراسی سخنانی ايراد شد و در ادامه پيام نيلوفر بيضائی توسط رئيس
کنگره بيان شد. سپس اعضای گنگره به ثبت نام در کميسيونها فراخوانده شدند. پس از ٥
ساعت بحث و رايزنی نتايج کار کميسيونها توسط مخبرين به اطلاع جلسه رسانده شد.
نظرات و پيشنهادات ارائه شدهی کميسيونها توسط دو موافق و دو مخالف از ميان اعضای
کنگره به بحث و سپس به رای گزارده شد. اين روز با بررسی و تصويب حاصل کار ۷ کميسيون
از ٨ کميسيون خاتمه يافت.
تماس و پيآم تلفنی کيانوش سنجری در ميانه کار شوق و دلگرمی فراوان به جمع بخشيد.
روز سوم با قرائت پيامهای پشتيبانی از کنگره آغاز شد. پيام تلفنی ٥٠ تن از
دانشجويان از ميهنمان موجب مسرت و دلگرمی هرچه بيشتر حاضرين گرديد. سپس انتخاب
اعضای کميته مرکزی يعنی ارگان منتخب مستقيم کنگره در دستور کار قرار گرفت. پس از
پخش اوراق رای گيری زير نظر هيئت نظارت، آرا به منظور گزينش ١٥ نفر عضو کميته مرکزی
و ١٠ عضو علیالبدل از ميان ٣٠ تن از کانديداهائی که هريک خود را در فرصت داده شده
به کنگره معرفی نموده بودند، در صندوق رای ريخته شد.
در طول کار هيت نظارت بر شمارش آرا، کنگره به بحث در مورد موضوع کميسيون باقی مانده
يعنی کميسيون حقوق فرهنگی و اجتماعی، عدم تمرکز و حقوق اقوام ايرانی در يک دمکراسی
مبتنی بر حقوق بشر پرداخت. پس از گزارش مخبر کميسيون آقايان عبدالرضا کريمی نماينده
حزب دمکرات کردستان ايران و دکتر شهريار آهی هر يک از زاويهای به اين موضوع
پرداخته و بر اهميت دستِابی به راه حلی دمکراتيک در چارچوب ايرانی آزاد و يکپارچه
تاکيد نمودند. علیرضا نوریزاده با حضور خود در جمع و حمايت از جنبش رفراندوم و
اين کنگره موجب خوشنودی اعضا گرديد. در ميانه کار پيام آقای قائممقامی شور خاصی به
جمع بخشيد. لازم به ذکر است که تمامی طول برنامه بحثها و گفتگوها به ياری حسين
مهری مستقيم از جلسه و قائم مقامی با حضور شبانه روزی در استوديو راديو صدای ايران
در آمريکا در ايران و سراسر جهان پخش گرديد.
پس از خاتمه شمارش آرا نام اعضای اصلی و علیالبدل کميته مرکزی منتخب کنگره به شرح
زير قرائت گرديد.
اعضای اصلی:
فرخنده مدرس، خسرو چاوشی، رويا تيموری، سيامک قطبی، عبدالستار دوشوکی، تقی آل رضا،
شيرين طبيبزاده، داود کاظميه، ونوس لجتی، محسن بهزاد کريمی، رضا پيرزاده، مهرداد
احسانیپور، ناصر آقاجانی، حميدرضا ظريفینيا، ايمان فروتن.
اعضای علیالبدل:
تقی غنيمت، علی رحيمی، محمد ظهريه، سارا سفيری، حيدرقلی برومند، آرش مهدوی، شيوا
مقدم، شهرام ناصری، فريدون فارسی، کيا جاويد.
سه روز کنگره بروکسل بمراتب بهتر از آنچه که میشد تصور کرد برگزار شد. سه روز پر
ثمر و بی اغراق بياد ماندنی. نقطه قابل ذکر و دلگرم کننده شرکت جوانانی بود که با
شور و هيجان خود و با شرکت فعالانه در بحثها و با اظهار نظرها و موافقتها و
مخالفتهایشان و در نکتهبينی و دقت و وسواسشان پيام نوينی را نويد میدادند و آن
اينکه جوانان ما ديگر بر سرنوشت وطنشان بی اعتنا نيستند. نکته مهم ديگر اينکه شرکت
کنندگان از همه جا آمده بودند و با هزينه شخصی خودشان و گهگاه با تحمل سختيهای
بسيار از امريکا تا اروپا، از استراليا تا ايران و تا مالزی و اين نيز خود بی نظير
بود.
در يک جمله اين کنگره يک نقطه عطف بود و بدون شک آغازگر پايان فصل سرد.
