« مضمون فعاليت مدافعين حقوق بشر در شرايط کنونی»

   با نگاهی به اوضاع سياسی کشور در می‌يابيم که استمرار حکومت جمهوری اسلامی پيامدهای زيانباری در عرصه‌های سياسی، اجتماعی و اقتصادی را تا به امروز به ملت ايران تحميل کرده است.

وجود اين نظام با توجه به بحران‌های مختلف تاکنونی و بخصوص بحران اخير که توليد کننده آن نيز خودش می‌باشد، تهديدی است جدی عليه مردم، منافع ملی و موجوديت کشور.

رفتار حکومتگران اسلامی با شهروندان و حقوق طبيعی آنها از همان بدو تأسيس غير مسئولانه و ويرانگر بوده است. اين نظام با سياستهائی که تا کنون اعمال کرده نشان داده است که با همه ارزشهای ملی و دستاوردهائی که براثر مبارزات تاريخی مردم شکل گرفته است، سر ستيز دارد و مردم را با قوانين قرون وسطائی زير فشار خرد کننده‌ای قرار داده است و تمام تلاش‌اش تبديل کردن اين «قوانين» به فرهنگ عمومی جامعه است. سرشت نظام دين سالار کنونی با همه جناح بنديهايش که با نقض مداوم حقوق بشر در هم آميخته است، منجر به تنفر، انزجار و فاصله روزافزون مردم از آن گشته است.

طول عمر اين نظام برای مردم ايران مساوی بوده با نقض مستمر و برنامه‌ريزی شدة حقوق بشر، سرکوب‌های وحشيانه دگرانديشان، زنان، جوانان، هنرمندان و... در چنين شرايطی همين جنبش‌های اجتماعی و ديگر اقشار اجتماعی جامعه به کمک احزاب و گروه‌های مردمی، نخبگان فکری ـ فرهنگی و روشنفکران حقوق بشری در تلاشند تا ضمن هماهنگ کردن مبارزات مردم حول خواست‌های ملی و در رأس آن دمکراسی و حقوق بشر، راه‌های برون رفت از وضع موجود را طراحی و به مردم نشان دهند. با توجه به تزهای سياسی ناموفقی که برپايه تحول پذيری نظام تا کنون صورت گرفته، و نا کاملترينش اصلاح طلبان حکومتی و پروسه نا موفق ۸ ساله‌شان می‌باشد، اکثر قريب به اتفاق اپوزيسيون براساس مواضعی که دارند به اين نتيجه منطقی رسيده‌اند که بازسازی دمکراتيک جامعه براساس حقوق شهروندی و تامين دمکراسی و حقوق بشر جز از طريق کنار زدن حاکميت کنونی امکانپذير نمی‌باشد.

اشاره فوق به اوضاع سياسی جامعه صرفا به خاطر ترسيم بستريست که در ايران واقعيت و مردم به صورت روزمره و در نبردهای همه جانبه به مقابله با اين واقعيتهای تلخ می‌پردازند. برای اينکه مردم در يک سلسله روندهائی که تا به امروز پشست سر گذاشته‌اند، به تجربه دريافته‌اند که حل بحرانهای موجود و افتادن در ريل توسعه و تحول طلبی تنها از راه کنار زدن نظام کنونی و برقراری نظامی دمکراتيک، سکولار و معتقد به دمکراسی و حقوق بشر امکان پذير است.

درک شرايط کنونی و تلاش عملی برای يک همبستگی ملی توسط اپوزيسيون نظام در داخل و خارج از کشور به يک ضرورت عينی و تأخير ناپذير تبديل شده است، که من در اين نوشتار تلاش می‌کنم نقش فعالين حقوق بشر را مورد بررسی قرار دهم.

همرزمان مدافعين حقوق بشر: مبارزه برای تحقق دمکراسی و حقوق بشر کار ساده‌ای نيست ولی شدنی است. ما بايد اين مبارزه را با در نورديدن مرز کشورها و قاره‌ها در نورديم. اين مبارزه به وسعت جهان کنونی است ولی يادمان باشد که بايد از ايران شروع کنيم. اگر مردم در مقابل قوانين انسان ستيز نظام برخيزند، حمايت نهادها، مدافعين حقوق بشر و ميليونها انسان آزاده و با وجدان بيدار را به حمايت خواهند کشاند.

مدافعين حقوق بشر از همه امکانات برای تماس با افکار عمومی و وجدانهای بيدار جهانيان که ديگر حاضر نيستند تحمل کنند نقض حقوق بشر را در هيچ کجای دنيا، بايد استفاده کنند و عملکردهای سرکوبگرانه و خشن حکومتيان ايران را که از کشتن انسانهای بی‌گناه احساس شرم نمی‌کنند و با شکنجه‌های وحشيانه دگرانديشان را در اوين و ساير زندانها وادار به اعترافاتی کنند که هرگز مرتکب نشده‌اند، افشاء و حمايت همه جانبه مدافعين حقوق بشر جهانی را خواستار شوند.

---