ساعت پنج، ميدان هفت تير

   ساعت پنج بعد از ظهر است. همه دوستان به موقع آمده‌اند. شميم، منا، ژيلا، مريم، حامد، نيما. حامد با دو خواهرش. منا با مادرش. ۸ مارس هم آمده بودند، امروز هم. يکی از خواهرهای حامد عضو گروه هماهنگ کننده تجمع اعتراضی امروز زنان است. به او می‌گويم در بيانيه گروه هماهنگ کننده نوشته بوديد اين تجمع را نبايد سياسی قلمداد کرد. و پرسيده بوديد خواسته‌های ابتدايی زنان با کدام پايه‌ی اساسی نظام در تضاد است که اينگونه با مخالفت مواجه می‌شود؟ جوابش ساده ست. با اسلام! همين باعث می‌شود اين تجمع سياسی قلمداد بشود. از سوی حکومت سرکوب بشود، که دارد می‌شود، نگاه کن، ببين آن دختر جوان را چطور دارند کتک می‌زنند اين خانم پليس‌های چماق‌دار!

دست يک زن در ميان جمعيتی که در وسط ميدان کيپ تا کيپ ايستاده‌اند بالا می‌رود و مشتی کاغذ اعلاميه روی سر جمعيت در هوا پراکنده می‌شود. از آنطرف ميدان چند مرد لباس شخصی ريشو با چهره‌های برافروخته می‌دوند به طرف آن دستی که بالا رفت. صاحب آن دستِ شجاع که حالا می‌توانم بهتر ببينمش، دختر جوانِ زيبارويی ست که مردانِ لباس شخصی محاصره‌اش کردند. او جيغ می‌کشد. دارند می‌کشندش روی زمين. روسری‌اش باز می‌شود، اما هنوز دارند می‌کشندش روی زمين. دختر جوان فرياد می‌کشد و مقاومت می‌کند، اما همچنان روی زمين کشيده می‌شود. دستان دختر به زمين چنگ می‌اندازد، اما ماموران بی رحم هنوز دارند او را روی زمين می‌کشانند تا ببرند بياندازندش داخل ماشين سفيد رنگ پليس که کنار خيابان پارک شده و زنان و دختران جوان شجاع و عدالت‌خواه را در خود جای داده. دختر جوان ضجه می‌زند، خانم پليس‌ها به کمک مردان لباس شخصی می‌آيند، دختر را دوره می‌کنند. مردان رهگذر که تعدادشان کمتر از زنان نيست با چشم‌های از حدقه بيرون زده، آنطرف نرده‌های خيابان به تماشای اين صحنه ايستاده‌اند اما انگاری آنها می‌ترسند برای کمک به طرف آن دختر جوان بروند، شايد به اين خاطر که لحظه‌ای پيش ديدند، مشت محکمِ مرد حزب الهی را، که چانه‌ی پسر جوانِ بلند قامتی که برای کمک به دختر از صف تماشاگران جدا شده بود را، نشانه رفت و آن پسر را نقش بر زمين کرد. خانم‌های پليس باتون به دست، آن دختر جوان را که روسری آبی‌اش به گردنش حلقه شده بود از روی زمين بلند می‌کنند و با خود می‌برند. زن‌ها دادشان در می‌آيد: وحشی‌ها! وحشی‌ها! وحشی‌ها!

مردهای تماشاگر آنطرف نرده‌ها هم بالاخره صدايشان در می‌آيد: ولش کن! ولش کن! ولش کن! اما آن دختر جوان حالا داخل ماشين سفيد رنگ پليس نشسته، کنار ده‌ها زن ديگر از پشت شيشه دارند به درگيری‌های وسط خيابان نگاه می‌کنند. کمی آنطرف‌تر در پياده‌رو گروهی از زنان که در بين‌شان فعالين سرشناس و با سابقه‌ی مدافع حقوق زنان را هم می‌بينم، در برابر تهديد‌های پليس مقاومت می‌کنند و از جايی که ايستاده‌اند تکان نمی‌خورند. خانم پليس‌ها که در زير آفتاب سوزان زير چادرهای سياه که زمين را جارو می‌کند، شر شر عرق می‌ريزند، از مينی‌بوس‌های پليس پياده می‌شوند و به دستور يک مرد چاق که به گمانم بايد فرمانده‌شان باشد به طرف زنان تجمع کننده می‌دوند و باتون‌های‌شان را مانند شمشير از غلاف چادرها بيرون می‌کشند و به سر و دست همجنسان خود فرود می‌آورند. اما دخترها مقاومت می‌کنند و به خانم پليس‌ها دری وری می‌گويند: "پس دلت می‌خواد شوهرت دو تا زن بگيره!"

به چهره زنان سياه پوش پليس خيره می‌شوم. می‌خواهم ببينم آيا می‌توانم ببينم همان خشم و نفرت و کينه و شقاوتی که در چهره‌ی ماموران مرد لباس شخصی و پليس‌های امنيتی ديده‌ام را در زوايای چهره‌ی آنها نيز بيابم يا نه. اما به غير از بعضی‌ها که مانند مردهاشان شده‌اند، زمخت و خشم‌آلود عينهو طلبکارها! خيلی‌هاشان دختران معصومی هستند با همان ظرافت زنانه و نگاه نرم و محجوب، که وقتی متوجه‌ام می‌شوند به آنها زُل زده‌ام، نگاهشان را از من می‌دزدند و سرشان را پايين می‌اندازند و مشغول کار خودشان می‌شوند. حتی بعضی‌هاشان را می‌بينم که از رويارويی با زنان تجمع کننده خجالت می‌کشند. آدم دلش برای اين‌ها که اسير دست مردهاشان شده‌اند می‌سوزد. مانند همين مرد چاق عينکی که ميانشان بالا و پايين می‌رود. او به خانم پليس‌ها که در زير چادرهای بلند و سياه خيس عرق شده‌اند دستور می‌دهد که چه کسی را بگيرند، چه کسی را بزنند و چه ‌کسی را دستگير کنند بياندازندش داخل ماشين‌های سفيد رنگ پليس.

ساعت زمان پايان مراسم را نشان می‌دهد. چهار پنج خودروی بزرگ پليس ده‌ها زن شرکت کننده در مراسم پرتنش امروز را در خود جای داده است. در چشمان اين زنان شجاع و معترض غرور و شادی موج می‌زند. ماشين‌های بزرگ پليس به حرکت در می‌آيند و زنان و دختران جوان را از ميان جمعيت دور می‌کنند.

خدايا کجا می برندشان؟ اين سوال دوستانشان است. آنها دختران جوانی هستند که حلقه‌های اشک را بدرقه‌ی دوستان بازداشت شده‌شان می‌کنند. آنها هرچند مغموم از بازداشت دوستان خود، اما مغرور از حضور در اين آوردگاه پرتنش زنانه هستند. آنها اسامی دوستان بازداشت شده‌شان را مرور می‌کنند تا کسی از قلم نيفتد: مريم، معصومه، سهيلا سيادتي، ليلا. اين آخری دانشجوی دانشگاه پلی‌تکنيک است. دوستانش ديده‌اند که او را بدجوری کتک می‌زدند تا تسليم شود و به داخل ماشين پليس سوار شود. مهندس موسوی را هم همينطور. او را هم ديده‌اند که کتک می‌زدند.

---