در معرفی جنبش رفراندوم
پشتيبانی از جنبش رفراندوم راه مسالمت آميز دمکراتيزه کردن ايران

شکست اصلاحات رژيم از درون
   بيش از ۲۵ سال است که اپوزيسيون ايران پراکنده در گروه‌ها و دسته‌های مختلف در داخل و خارج ايران در راه آزادی، حقوق بشر و دمکراسی و در مقابل رژيم استبدادی ـ دينی مبارزه می‌کند. رژيمی که تاکنون هرگونه تلاش مسالمت آميز در جهت ليبراليزه کردن کشور را به طرق مختلف سرکوب کرده است. آخرين بار با ممانعت از اقدامات اصلاح طلبان به رهبری رئيس جمهوری پيشين کشور، آقای خاتمی، هر گونه اميد به تغييراتی در ساختار سياسی نظام اسلامی از طريق رفرم را پايمال نمود و همه تلاشها در اين جهت را به شکست کشاند.

   پس از اين شکست هر روز تعداد بيشتری از حاميان دمکراسی راه خود را از جريان اصلاح طلبی درون حکومت جدا کرده و به صف مخالفين رژيم و طرفداران جدائی دين از حکومت می‌پيوندند. انتشار بيانيه‌ای مبنی برخواست برگزاری رفراندوم و به عنوان تنها راهکار مسالمت آميز گذار از حکومت جمهوری اسلامی به يک نظام سياسی دمکراتيک، از سوی چند تن از فعالين سياسی و جوانان دانشجو از داخل ايران در ارتباط با اين شکست قابل بررسی و توضيح است.

انتشار بيانيه فراخوان ملی برگزاری رفراندوم و حمايت گسترده
   اين جوانان و نيروهای آزاديخواه، که برخی از آنان به هنگام اين اقدام در درون زندانهای رژيم اسلامی بسر می‌بردند، در نوامبر سال ۲۰۰۴ مبادرت به انتشار بيانيه‌ای تحت عنوان «بيانيه فراخوان ملی برگزاری رفراندوم» نموده و در آن پس از توضيح وضعيت اسفبار ملت و در خطر بودن امنيت کشور به طور جدی، خواهان برگزاری انتخاباتی آزاد زير نظر نهادهای مستقل بين‌المللی، به منظور گزينش نمايندگان مردم و تشکيل مجلس مؤسسان شده‌اند. مجلسی که وظيفه تدوين يک قانون اساسی جديد مبتنی بر حقوق بشر و ساير ميثاق‌های الحاقی بدان را بر عهده خواهد داشت. آنها اين طريق را تنها راه تغييرات مسالمت آميز و بدور از خشونت در جهت استقرار آزادی و دمکراسی در کشور می‌دانند.

   به دنبال انتشار اين فراخوان، به ياری و حمايت اپوزيسيون در خارج کشور صفحه‌ای اينترنتی تنظيم ومتن بيانيه جهت پشتيبانی و امضاء ايرانيان در اين سايت قرار داده شد. اين فراخوان توانست در همان هفته‌های نخست و از طريق امضاء الکترونيکی حمايت ۳۵ هزار ايرانی از جريانهای مختلف فکری سياسی را به خود جلب نمايد، که در ميان آنان افراد صاحب نامی از روشنفکران، هنرمندان، روزنامه نگاران و سياستمداران از داخل و خارج کشور حضور دارند. همانگونه که انتظار می‌رفت اين صفحه اينترنتی پس از چند روز توسط دستگاه‌های امنيتی و سانسور رژيم بسته و برای ايرانيان ساکن کشور و بويژه جوانان و دانشجويان غيرقابل دسترسی گرديد. (متن بيانيه به پيوست در همين شماره)

از انتشار بيانيه تا کنگره بروکسل
   اما تلاش نيروهای اپوزيسيون چه در داخل و چه در خارج از کشور خاتمه نيافت. بلکه برعکس تلاشهای فشرده و گسترده تازه‌ای جهت سازماندهی يک مبارزه سراسری و هماهنگ و متحد آغاز گرديد. طرفداران رفراندوم بويژه ايرانيان خارج کشور، با توجه به اين که در شرايط آزاد کشورهای دمکراتيک غربی ميزبان خود، بسر برده ودست باز تری دارند، ظرف مدت کوتاهی به عنوان نخستين گام، خود را در کميته‌هائی تحت عنوان « کميته‌های پشتيبانی از جنبش رفراندوم» سازمان دادند. اين کميته‌ها ضمن حمايت گسترده از مبارزات درون کشور و به منظور ايجاد يک نظم حداقل سازمانی و ايجاد مراکز هماهنگ کننده، دست به تدارک برگزاری يک گردهم‌آئی با شرکت نمايندگان کميته‌های پشتيبانی از سراسر جهان زدند. اين گرد‌هم‌آئی تحت عنوان کنگره جهانی کميته‌های پشتيبانی جنبش رفراندوم (کنگره بروکسل) در روزهای ۲ ـ ۴ دسامبر ۲۰۰۵ در کشور بلژيک شهر بروکسل تشکيل شد.

دستاوردهای کنگره بروکسل:
۱ ـ اسناد، مصوبات و قطعنامه پايانی اين گردهم‌ائی گام مؤثری بود که درجهت تدقيق و ارائه تعبيرهای روشن‌تری از بيانيه فراخوان ملی برگذاری رفراندوم برداشته شد.

۲ ـ تعيين اهداف، چارچوب‌ها و نظم هدايت کننده اکسيونها و اقدامات مبارزاتی در جهت دفاع از مبارزات آزاديخواهانه درون ايران و معرفی هر چه بيشتر اهداف اين مبارزات به افکارعمومی و نهادها وسازمانهای جهانی و دولت ها کشورهای مدافع دمکراسی و حقوق بشر و جلب حمايت آنها از اين مبارزات دستاورد ارزنده ديگر اين نشست بود.

۳ ـ همچنين تعيين ارگانها و سازمانهای هماهنگ کننده اين جنبش از جمله تعيين و انتخاب يک کميته مرکزی مرکب از ۱۵ تن با وظيفه نظارت عمومی بر فعاليت‌ها در چارچوب اهداف جنبش رفراندوم قدم لازم و مهمی بود که در جهت تضمين تداوم اين حرکت برداشته شد.

اهميت دفاع از جنبش رفراندوم:
   آنچه در مضمون اصلی و هدف محوری اين حرکت، يعنی درخواست تغيير نظام سياسی حاکم در ايران به يک حکومت عرفی و دمکرات نهفته است، نه تنها مطالبه رهائی مردم از زير سرکوب و نقض آزاديها، بلکه همچنين موضوع مهم تلاش در جهت امنيت تمامی جهان است. در صورت پيوستن ايران به جرگه کشورهای دمکرات جهان، اساساً زمينه ايجاد قدرت اتمی جديد در منطقه از ميان خواهد رفت و به تبع آن احتمال هرگونه اقدام نظامی بر عليه ايران منتفی گشته، تأمين آرامش و امنيت در عراق ساده‌تر و پروسه دمکراتيزه کردن اين کشور سرعت بيشتری خواهد يافت. مهمتر از همه تروريسم بين‌المللی يکی از سرچشمه‌های اصلی حمايت و تغذيه خود را از دست داده و به اين ترتيب جهان از ثبات و امنيت بيشتری برخوردار خواهد شد.

   تاريخ ۲۵ ساله رژيم حاکم بر ايران نشان می‌دهد که اين رژيم همواره تحت سياست فشار يکپارچه بين‌المللی، آن هم بدون هرگونه قيد و شرط و معامله‌ای، از خود انعطاف نشان داده است.

   مدتهاست که زمان صف بندی يکپارچه و اتخاذ سياستی يگانه در برابر رژيم اسلامی فرارسيده است. حمايت از خواست برگزاری رفراندوم در ايران می‌تواند به تحقق ايده تحول دمکراتيک اين کشور جامه عمل پوشانده و بکار گيری قهر و خشونت و يا خطر اتخاذ تدابير نظامی را منتفی سازد.